Rahayu jaya waluya walagri mulya nugraha sampurna sapapanjangna. Pun Tabe Pun…(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Aya hiji pitutur nu teu kudu dibarandungan ku sora tarik, teu kudu dipajang dina batu, sabab geus nyumput dina jero pangrasa: “Tapak suku bisa dipupus, tapi tapak kalakuan moal luntur.” Tah, ieu lain saukur kecap pikeun nu keur leumpang. Ieu téh pituduh pikeun nu keur hirup. Sabab manusa, sanajan teu ngaku, unggal lampahna sok ninggalkeun tapak. Aya tapak dina taneuh, aya tapak dina cai, aya tapak dina leuweung, aya tapak dina hate sasama. Tapi tapak anu panghéséna dipupus téh lain tapak suku, nyaéta tapak laku lampah.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Nu leumpang, bisa balik. Nu nyarita, moal salawasna bisa nyabut deui kecapna. Nu ngalakukeun, moal salawasna bisa mupus balukarna. Ku sabab kitu, anu hirup kudu nyaho kana darma. Ulah ngan apal kana kahayang. Ulah ngan apal kana hak. Sabab jalma nu ukur ngudag kahayang, tapi teu nyaho kana darma, bakal jadi jalma anu ninggalkeun tapak bari teu nyaho yén tapakna geus ngarekahkeun kahirupan.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Dina pitutur karuhun, jalma téh kudu tata dina lampah, titi dina ucap, duduga dina pikir, jeung prayoga dina laku. Henteu sakabéh anu bisa diucapkeun kudu diucapkeun. Henteu sakabéh anu bisa dipigawé kudu dipigawé. Henteu sakabéh anu katempo ku panon kudu dijadikeun pangadilan. Sabab budi anu teu ditungtun ku rasa bakal jadi bedil pikeun sasama.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Kiwari, loba manusa nyangka yén tapak téh ukur tapak suku. Padahal jaman geus robah. Ayeuna tapak manusa aya dina kecap, tulisan, gambar, sora, jeung beja nu disebarkeun ka mana-mana. Ramo nu ngan sakedapan noél kana layar, bisa ninggalkeun tapak leuwih jauh tibatan suku nu leumpang. Ku kituna, jaga ucap, jaga tulis, jaga lampah. Sabab anu kaluar tina diri urang, moal salawasna balik deui ka diri urang dina wangun anu sarua.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Kecap bisa jadi pitutur atawa racun. Tulisan bisa jadi pangaweruh atawa cucuk dina hate. Lampah bisa jadi jalan atawa jurang. Tah, jalma anu geus nyaho kana darma, moal buru-buru ngaléngkah saméméh ngukur tapakna. Naha tapak ieu bakal mawa rahayu? Naha tapak ieu bakal jadi beban pikeun nu bakal datang? Naha ieu lampah bakal jadi pangajaran, atawa jadi conto tina kalepatan?(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Sanghyang Siksa Kandang Karesian ngajarkeun yén hirup téh kudu dibarengan ku pangaweruh jeung laku. Pangaweruh tanpa laku ngan jadi hiasan dina sirah. Laku tanpa pangaweruh bisa nyasabkeun léngkah. Ku sabab éta, nu nyaho kudu ngamalkeun, nu ngalakukeun kudu ngarti, jeung nu boga kawasa kudu inget kana kawajiban. Ulah ngarasa pangaweruh téh pikeun ngéléhkeun sasama. Ulah ngarasa kecerdasan téh pikeun ngahinakeun nu séjén. Ulah ngarasa kawasa téh pikeun ngarebut sagalana. Sabab dina ajén karuhun, kawasa téh beban darma, lain mahkota pikeun ngagedékeun diri.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Nu jadi panggedé kudu leuwih heula ngukur dirina. Nu jadi panutan kudu leuwih heula ngajaga lampahna. Nu boga élmu kudu leuwih heula ngajaga ucapna. Sabab jalma-jalma bakal ningali lain kana naon anu diomongkeun, tapi kana tapak anu ditinggalkeun.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Dina Amanat Galunggung, aya napas pangeling yén manusa ulah pegat tina asal, ulah mopohokeun darma, ulah ngantepkeun diri kabawa ku napsu jeung kahayang nu teu aya tungtungna. Sabab jalma anu poho kana asal, bakal poho kana arah. Jalma anu poho kana darma, bakal nganggap sagala kahayangna minangka bebeneran. Tah, di dinya mimiti leungitna manusa—henteu ku sabab teu boga élmu, tapi ku sabab élmuna teu dibarengan ku budi. Henteu ku sabab teu boga sora, tapi ku sabab sorana teu dibarengan ku rasa. Henteu ku sabab teu boga kakuatan, tapi ku sabab kakuatanana teu dibarengan ku kawajiban.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Karuhun geus nitah sangkan jalma ngajaga lembur, ngajaga alam, ngajaga sasama, jeung ngajaga kahirupan. Sabab dunya téh lain barang pikeun dipimilik sakahayang; dunya téh “titipan”. Nu dipimilik bisa leungit, tapi nu dititipkeun kudu dipiara. Ku sabab kitu, lamun urang ngagundulan leuweung, éta ogé tapak. Lamun urang ngotoran cai, éta ogé tapak. Lamun urang ngahinakeun sasama, éta ogé tapak. Lamun urang ngantepkeun kabodoan tumuwuh, éta ogé tapak. Lamun urang ngagunakeun élmu pikeun kapentingan diri bari ngorbankeun kahirupan batur, éta ogé tapak.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Tapak kalakuan moal luntur. Waktu bisa nyumputkeun hiji kajadian, tapi henteu salawasna bisa mupus balukarna. Taneuh bisa ditumpuk, tulisan bisa dihapus, gambar bisa dipupus. Tapi anu geus kajadian dina rasa manusa, kadang hirup leuwih lila tibatan umur nu ngalakukeun. Ku kituna, saméméh nyarita, tanya heula ka rasa. Saméméh ngalakukeun, timbang heula ku budi. Saméméh ninggalkeun tapak, émut heula kana nu bakal ngaliwat sanggeus urang.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Ulah nepi ka engké kaduhung sagedé gunung, sabab kaduhung téh sok datang sanggeus lampah réngsé. Ari waktu geus ngaléngkah, moal bisa dipundut deui. Ari kecap geus kaluar, moal bisa diasupkeun deui kana biwir. Ari hate geus tatu, teu salawasna bisa cageur ku hiji kecap hampura. Ku sabab kitu, ayeuna—dina waktu ieu—tanya ka diri sorangan: “Tapak naon anu keur ku kuring ditinggalkeun?” Naha tapak darma, tapak pangaweruh, tapak kanyaah, tapak pangreureuhan, atawa tapak napsu, sombong, jeung kalalawora?(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Ulah ngadagoan jadi karuhun pikeun ninggalkeun pitutur. Sabab unggal jalma anu hirup, sabenerna keur nyerat carita dina jalan waktu. Nu nyerat ku lampahna, bakal dibaca ku mangsa nu bakal datang. Mugia tapak urang lain jadi tapak nu kudu dipupus, tapi jadi jalan pikeun nu séjén. Sabab hirup téh lain ukur perkara sabaraha lila urang hirup, tapi naon anu ditinggalkeun sanggeus urang henteu aya.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Tapak suku bisa dipupus. Tapak kalakuan moal luntur. Tah, éta pituduh. Tah, éta panggeuing. Tah, éta darma pikeun jalma anu masih kénéh hayang disebut jalma.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Rahayu jaya sampurna sapapanjangna.(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
Bandung, 21 Juli 2026(Source: kosapoin.com/tapak-kalakuan-pituduh-pikeun-nu-hirup-di-jaman)
PALSAPAH LIMA
Tulisan Lain dari Penulis :
Negara: United States (Texas)
Device: Desktop
OS: Windows, Browser: Chrome
