“Pattimura ge teu boga angot Soekarno jeung Hatta? Wayahna we puasa heula. Sugan jeung sugan Mikail teu pohoeun nyimpang!” Ceuk Mas’ud ka budakna nu menta jajan.
“Ari Pattimura, Soekarno sareng Hatta têh saha?” tembal budakna nu malik nanya.
Mas’ud ngahuleng sakedapan. Laju imut kanjut ; “Heueuh, poho, apanan nu diajak ngobrol teh budak bolon” gerentes Mas’ud, ngarumasa salah mere jawaban, tapi Mas’ud teu eleh geleng: “Naha ari Mikail teu ditanyakeun?”
“Apanan Mikail mah mang Mail, nu sok ka dieuna numpak bebek tujuh puluh?” Tembal budakna, pinuh kayakinan dina ngajawab.
Mas’ud beuki ngarumasa salah ngajawab, tina pilakadar ukur menta jajan. Padahal mah cukup ngomong teu boga duit. Beres mereunan, moal aya obrolan ngaler ngidul sejenna.
Satuluyna mah Mas’ud derekdek we nyarita, saha Mikail katut Pattimura, Soekarno jeung Hatta, nepikeun budakna nundutan nalahunanna. Kadenge aya sora tina jero beuteung budakna. Aya cai ngalimba nakongkolak panonna Mas’ud, laju murag maseuhan pipi budakna. []
TAFSIR
